نقد فیلم باران به کارگردانی مجید مجیدی و بازی زهرا بهرامی

فیلم باران :

در ایران مردمش چه شکلی هستند آیا متعصب هستند و از آمریکا تنفر دارند، شما چه طور فکر می کنید. وقتیا ز سرزمین خودتان دور هستید  به شما برچسب دشمنی شان را می زنند. شاید بتوانید به راحتی در این مورد فکر کنید. بدون شک ایرانی ها به همان اندازه که ما بد در موردشان فکر میکنیم آنها هم بد در مورد ما فکر میکنند.
در فیلم بازان چهره های انسانی  افراد غریبه را می توان دید. این فیلم شما را با ایده های خاصی آشنا می کند. حال افرادی هستند که فیلم های خارجی نمی بینند که باعث میشود فیلم هایی مثل باران زیاد رتبه نگیرند.

فیلم باران داستانی عاشقانه درباره یک کارگر ساختمانی است. نام او لطیف (حسین عابدینی) است و در یک محل ساختمانی نه چندان دور از مرز افغانستان کار می کند. او کارگر است و باید کیسه های ۵۰ پوندی سیمان را جابجا کند. لطیف در واقع خیلی سخت کار نمی کند، زیرا او ایرانی است و بیشتر کار توسط پناهجویان افغانستانی انجام می شود. لطیف آبدارچی است که برای کارگران فنجان گرم می آورد و بیش از سهم خود می نوشد.

در ابتدای فیلم متوجه می شویم که میلیون ها افغان به عنوان پناهنده به ایران سرازیر شده اند. از آنجایی که استخدام آنها غیرقانونی است، آنها مخفیانه با دستمزد کم کار می کنند، مانند مکزیکی های بدون کارت ملی در آمریکا هستند. بسیاری از افغان ها برای آزادی و رفاه بیشتر و فرار از دست طالبان به ایران می آیند، تمایزی که ممکن است برای ما کوچک به نظر برسد، اما برای آنها  این طور نیست.

مردی به نام نجف پایش زخمی می‌شود و این فاجعه است، زیرا او پنج فرزند دارد که در اردوگاه کوخ نشینان محل زندگی خانواده‌اش غذا می‌دهند. نجف فرزندش رحمت ( زهرا بهرامی ) را به جای او می فرستد، اما او پسری کوچک،  و جوان است و زیر بار گونی های سیمانی تلو تلو تلو می خورد. بنابراین معمار، رئیس ساخت و ساز، که دستمزدهای کمی می پردازد، اما  دل رئوفی دارد، به رحمت شغل آبدارچی  می دهد و لطیف را دوباره سرکار واقعی می فرستد.

لطیف تنبل، نابالغ، کینه توز است. او برای انتقام آشپزخانه را خراب می کند و کار را برای رحمت سخت می کند. با این حال در همان زمان او چیز جالبی در مورد پسر آبدارچی جدید پیدا می کند و در نهایت لطیف راز را کشف می کندو میفهمد که آن پسر یک دختر است. خانواده رحمت آنقدر نیازمند  پول بودند که در جامعه ای که زنان از اختلاط با مردان در چنین شغلی به شدت منع شده اند، سعی میکردند با فریب کاری به چیزی که میخواهند برسند. لطیف با اینکار از خودش مردانگی های زیادی نیز به خرج می دهد.

داستان فیلم باران بیشتر شبیه افسانه است و داستان مدرنی نیست. جامعه خاورمیانه که آنقدر بر  تفکیک جنسیت  زن و مرد پافشاری می کند، ادبیاتی دارد که مملو از داستان هایی درباره مردان و زنان در لباس مبدل است که از دنیای یکدیگر می گذرند. شکاف بزرگ بین لطیف و رحمت به این دلیل است که آنها اساساً بدون رد و بدل کردن یک کلمه عاشق می شوند. در همین حال، با تماشای شرایط در محل کار و دیدن یورش ماموران دولتی به دنبال کارگران غیرقانونی، تصوری از اقتصاد  ایران نیز در ذهن بیننده پدیدار می شود.

توضیح ما  شاید باعث می شود که فیلم باران تیره و خاکستری به نظر برسد و بیشتر جنبه تاریک فیلم را ببینیم . اما این فیلم اثر مجید مجیدی است که  کارگردان فیلم بچه های آسمان (۱۳۷۶)  نیز بوده است و  داستان آن فیلم هم درباره خواهر و برادری بود که یک جفت کفش گم می کنند و سعی می کنند این مصیبت را از والدین خود پنهان کنند. مجید مجیدی کارگردان آنجا هم از رنگ‌های طبیعی و ترکیب‌بندی‌های نقاشی استفاده می‌کند تا حتی بدترین مکان‌ها را زیبا جلوه دهد.

همانطور که استفانی زاچارک از Salon.com می‌گوید: «مجیدی از نور خورشید استفاده می‌کند، منبعی کاملاً رایگان که در فیلم سازی بسیار اثر مثبتی دارد. آنچه بین رحمت و لطیف اتفاق می افتد راباید خودتان درک کنید. در این راه شگفتی های زیادی وجود دارد، یکی از بهترین آنها که شامل مردی می شود که لطیف در طول یک سفر طولانی ملاقاتش می کند او  یک کفاش دوره گرد است ، که نظرات عجیبی در مورد زندگی دارد.

در مجموع ، می توان گفت که فیلم باران از فیلم‌های خوب سینمای ایران است و صدای خیلی ها را به گوش جهان می رساند.  افرادی در باران نشان داده می شود که در بدترین بخش های جامعه نیز رشد می کنند.

امیدوارم از نقد فیلم باران مجید مجیدی لذت برده باشید و پیشنهاد می کنم بقیه نقد فیلم های سینمای ایران را هم مشاهده کنید